Το βήμα πίσω
Πριν από χρόνια αποφάσισα ότι θα παίρνω χώρο για μένα.
Πήρα την απόφαση όπως αποφασίζει κανείς όλα τα σοβαρά πράγματα, αφού δηλαδή είναι ήδη αργά. Και νόμιζα ότι το δύσκολο θα ήταν το να βρω τον χώρο.
Δεν ήταν.
Το δύσκολο ήρθε το πρώτο απόγευμα που είχα ελεύθερο. Με θυμάμαι να ξαπλώνω στον καναπέ, να κοιτάω το ταβάνι, και να σκέφτομαι «και τώρα τι;»
Δεν ένιωσα ελευθερία. Ένιωσα αμηχανία. Σαν να μου είχαν δώσει κάτι που δεν ήξερα πώς να το κρατήσω. Και έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει κάτι να κάνει, οτιδήποτε, για να μη μείνει εκεί.
Δεν είχα μάθει πώς είναι να υπάρχω χωρίς πρέπει και χωρίς να παράγω κάτι. Και όταν σταμάτησα, το πρώτο πράγμα που άκουσα δεν ήταν ο εαυτός μου. Ήταν η αμηχανία.
Η αμηχανία όμως δεν σημαίνει ότι έκανες λάθος. Σημαίνει ότι έφτασες σε ένα σημείο που δεν είχες ξαναπάει.
Πέρυσι δούλεψα με μια γυναίκα που είχε μια πολύ απαιτητική δουλειά, δύο παιδιά και ένα σημειωματάριο γεμάτο πράγματα που δεν είχε ξεκινήσει ποτέ.
Της ζήτησα κάτι μικρό. Να μπλοκάρει σαράντα πέντε λεπτά στο ημερολόγιό της. Όχι για να κάνει κάτι σπουδαίο. Απλώς να βρίσκονται εκεί, όπως θα σημείωνε ένα ραντεβού στον γιατρό.
Γέλασε. «Και τι θα γράψω; Η δική μου ώρα;»
Όχι, της είπα. Το όνομά σου.
Την επόμενη εβδομάδα μπήκε στην κλήση και ήταν διαφορετική. Δεν είχε λύσει τίποτα. Είχε μόνο κάτσει σαράντα πέντε λεπτά σε ένα καφέ.
«Δεν είχα κανένα επείγον τηλεφώνημα», μου είπε. «Δεν κατέρρευσε τίποτα. Και σκέφτηκα, γιατί το φοβόμουν αυτό τόσο πολύ;»
Της είπα ότι κι εγώ κάποτε κοίταζα το ταβάνι και αναρωτιόμουν το ίδιο.
Το insight
Την περασμένη εβδομάδα είπαμε ότι η απόφαση χτίζει την πεποίθηση, όχι το αντίστροφο. Να τι σημαίνει αυτό στην πράξη.
Δεν παίρνεις χώρο επειδή κάποια στιγμή θα νιώσεις ότι σου αξίζει. Νιώθεις ότι σου αξίζει επειδή τον πήρες.
Καμία από τις δυο μας δεν άλλαξε γνώμη για τον εαυτό της διαβάζοντας ή ακούγοντας ένα podcast. Πήραμε μια απόδειξη. Και τις αποδείξεις δεν μπορείς να τις αντικρούσεις με σκέψη.
Κάθε φορά που παίρνεις χώρο και ο κόσμος δεν καταρρέει, η φωνή που λέει «κάτσε στα αυγά σου» γίνεται λίγο πιο ήσυχη. Όχι επειδή τη νίκησες, αλλά επειδή δεν είχε δίκιο - και τώρα το ξέρεις με το σώμα σου.
Και μετά από αρκετές φορές συμβαίνει κάτι που δεν το περιμένεις: αρχίζει να αλλάζει αυτό που λέει. Από «κάτσε στα αυγά σου» σε «για δες». Η φωνή δεν φεύγει ποτέ. Αλλάζει ρόλο.
Αυτή είναι η δουλειά.
Η ερώτηση
Αν αυτά τα σαράντα πέντε λεπτά υπήρχαν ήδη μέσα στην επόμενη εβδομάδα σου, ποιος θα ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο θα το ανακοίνωνες;
Το βήμα μπροστά
Άνοιξε την ατζέντα σου. Τώρα, όχι μετά.
Βρες σαράντα πέντε λεπτά μέσα στις επόμενες επτά μέρες. Βάλε εκεί το όνομά σου, όχι «χρόνος για μένα». Μπλόκαρε τον χρόνο όπως θα το έκανες για οποιοδήποτε άλλο ραντεβού.
Και μετά πες το σε κάποιον: «Την Τρίτη στις έξι δεν θα είμαι διαθέσιμη.»
Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι θα κάνεις μέσα σε αυτά τα σαράντα πέντε λεπτά. Αν απλώς κοιτάς το ταβάνι, και πάλι θα είσαι εκεί ακριβώς που πρέπει.
Από τα μηνύματά σας
Ένα μέλος του Academy μου έγραψε κάτι που κράτησα:
«Βελτίωσα την αυτοπαρατήρησή μου. Και οι ιδέες των άλλων μου έκαναν πολύ καλό - παράθυρα στον κόσμο.»
Παράθυρα στον κόσμο. Δεν θα το έλεγα καλύτερα.
Πού συνεχίζεται αυτό
Η φωνή δεν αλλάζει με ένα ραντεβού στο ημερολόγιο. Αλλάζει με πολλά μικρά, συνεπή βήματα, με ανθρώπους γύρω σου που κάνουν το ίδιο.
Μέσα στο Growth Academy υπάρχει το «Σπάσε τον Κύκλο: Εσωτερικός Κριτής & Άγχος», δεκατέσσερις μέρες με μία μικρή δράση κάθε μέρα. Όχι θεωρία για το γιατί μιλάει έτσι.
Δεκατέσσερις αποδείξεις ότι δεν έχει δίκιο.
Στις 24 Ιουλίου προσθέτω κάτι νέο σε αυτή τη δουλειά, μέσα στη συνδρομή. Θα σου πω περισσότερα την επόμενη εβδομάδα. Αν θέλεις να είσαι έτοιμη/ος όταν έρθει, οι δεκατέσσερις μέρες είναι η προετοιμασία.
Είτε το ξεκινάς τώρα, είτε το ξαναπιάνεις από την αρχή.
→ Μπες στο Growth Academy και ξεκίνα το «Σπάσε τον Κύκλο»
Καλό Σαββατοκύριακο.
Φύλλις
Υ.Γ.: Αν διαβάζεις αυτό και ξέρεις ήδη ότι τα σαράντα πέντε λεπτά δεν είναι το ζήτημα, ότι υπάρχει κάτι πιο παλιό από κάτω, δες αν έχει νόημα να το δουλέψουμε μαζί 1:1.
