Το βήμα πίσω
Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με τη Μαρία που ίσως σε αφορά:
Μου μιλούσε για μια στιγμή στη δουλειά της - μια παρουσίαση που δεν πήγε όπως ήθελε. Τίποτα δραματικό. Δεν υπήρξε αρνητικό σχόλιο από κανέναν. Αλλά εκείνο το ίδιο βράδυ, στο κρεβάτι, η φωνή άρχισε τα δικά της:
«Πάλι τα ίδια. Γιατί δεν είπες το Χ; Γιατί δεν ήσουν πιο ξεκάθαρη; Οι άλλοι σίγουρα κατάλαβαν ότι δεν ήσουν προετοιμασμένη.»
Ήταν εμφανές ότι δεν επρόκειτο απλά για μια παρουσίαση που δεν πήγε καλά, αλλά για κάτι βαθύτερο. Τη ρώτησα: «Αν μια φίλη σου ερχόταν και σου έλεγε ότι μια παρουσίασή της δεν πήγε τέλεια, θα της μιλούσες έτσι;»
Γέλασε. «Ποτέ. Θα της έλεγα ότι ήταν μια χαρά και να μην ασχολείται.»
«Τότε γιατί μιλάς εσύ στον εαυτό σου σαν να είναι ο χειρότερος εχθρός σου;»
Το σκέφτηκε για λίγο και μετά μου είπε κάτι που ακούω συχνά - πολύ πιο συχνά απ' ότι θα ήθελα: «Έτσι σκέφτομαι κάθε φορά. Πάντα έτσι ήμουν.»
Η Μαρία ήταν πεπεισμένη γι’ αυτό. Εγώ πάλι όχι. Γιατί σε κάθε συνεδρία μας, την άκουγα να λέει πράγματα που δεν θα μπορούσε να πει κάποια που «σκέφτεται πάντα έτσι».
Δεν ήταν όμως ακόμα έτοιμη να τα ακούσει, οπότε δεν της τα είπα. Την άφησα να τα ανακαλύψει μόνη της.
Και εδώ χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω.
Γιατί αυτό ακριβώς - το «πάντα έτσι ήμουν» και «έτσι σκέφτομαι κάθε φορά» - δεν είναι αλήθεια. Είναι μια ιστορία. Μια ιστορία τόσο παλιά που μοιάζει να είναι κομμάτι της προσωπικότητάς σου.
Δεν είναι όμως.
Κανένα μωρό δεν γεννιέται λέγοντας στον εαυτό του ότι «δεν είναι αρκετό». Αυτό μαθαίνεται.
Μέσα από τον τρόπο που σχολίαζαν οι γονείς μας. Μέσα από τη σύγκριση με τους «καλύτερους». Μέσα από τα «μπορείς και καλύτερα» που ακούγονταν σαν «αυτό που κάνεις δεν είναι αρκετό». Μέσα από την απουσία κάποιου που θα μπορούσε να μας πει «αυτό που νιώθεις είναι σημαντικό» - και να το εννοεί.
Αυτή η φωνή δεν εμφανίστηκε από μόνη της. Κάποιος άλλος μίλησε πρώτος. Εσύ απλά παρέλαβες τη σκυτάλη και συνέχισες.
Η σκέψη «έτσι σκέφτομαι εγώ, αυτή/ός είμαι» είναι η πιο ύπουλη μορφή αυτής της φωνής. Γιατί δεν λέει «κάνεις λάθος» - λέει «δεν μπορείς να αλλάξεις».
Και αν το πιστέψεις αυτό, δεν χρειάζεται καν (ούτε πρόκειται) να προσπαθήσεις.
Αν αυτή η φωνή είναι κάτι που έμαθες, αυτό σημαίνει κάτι πολύ σημαντικό: δεν σου ανήκει. Σου δόθηκε.
Και αν σου δόθηκε, μπορείς να μάθεις να μιλάς στον εαυτό σου αλλιώς.
Δεν εννοώ με θετικά affirmations μπροστά στον καθρέφτη. Εννοώ κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: να αρχίσεις να παρατηρείς τι ακριβώς λέει η φωνή, πότε εμφανίζεται, και με τι τόνο μιλάει. Γιατί μια σκέψη που μένει μέσα στο κεφάλι σου μοιάζει με αλήθεια. Τη στιγμή που τη βλέπεις γραμμένη, αρχίζεις να την αμφισβητείς.
Η γραφή είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους να γίνει αυτό. Δεν εννοώ journaling ως ημερολόγιο. Εννοώ κάτι πιο συγκεκριμένο: γράφεις αυτό που σκέφτεσαι και το βλέπεις μπροστά σου. Έτσι παύει να είναι η «αλήθεια μέσα στο κεφάλι σου» και γίνεται λέξεις σε μια σελίδα.
Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: «Αυτό που μου λέει αυτή η φωνή - θα το έλεγα ποτέ σε κάποιον που αγαπώ;»
Η ερώτηση
Σκέψου την τελευταία φορά που κάτι δεν πήγε όπως ήθελες. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη; Αν την καταγράψεις, πώς ακούγεται;
Το βήμα μπροστά
Αυτή την εβδομάδα, δοκίμασε το εξής:
Τη στιγμή που θα πιάσεις τον εαυτό σου να λέει κάτι σκληρό («πάλι τα ίδια», «δεν κάνεις τίποτα σωστά», «τι σε έπιασε και νόμιζες ότι θα τα καταφέρεις»), γράψ' το. Ακριβώς όπως ακούγεται. Σε ένα σημειωματάριο, στις σημειώσεις του κινητού, οπουδήποτε.
Μετά, διάβασέ το σαν να σου το έλεγε κάποιος άλλος.
Δεν χρειάζεται να το «διορθώσεις» ή να πεις κάτι θετικό. Μόνο να το δεις. Γιατί μια σκέψη που καταγράφεις σταματάει να σε κυνηγάει. Δεν εξαφανίζεται, αλλά παύει να είναι αόρατη. Και αυτό αρκεί για να αρχίσεις να της απαντάς.
Το επόμενό μας βήμα μαζί
Αυτόν τον μήνα στο Academy δουλεύουμε το πώς η γραφή γίνεται εργαλείο για να αλλάξεις τη σχέση σου με τη φωνή μέσα σου. Όχι ως θεωρία. Ως πράξη. 5 λεπτά, μία άσκηση, κάθε εβδομάδα.
Αν αναγνωρίζεις αυτή τη φωνή - αν νιώθεις ότι σε κρατάει πίσω αλλά δεν ξέρεις πώς να τη σταματήσεις - εδώ είναι ένας χώρος όπου αρχίζεις να της απαντάς.
Η Μαρία δεν «έγινε αισιόδοξη» μετά τη δουλειά μας μαζί. Δεν σταμάτησε η φωνή να λέει τα δικά της. Εκείνη όμως άρχισε να τη βλέπει. Και τη στιγμή που τη βλέπεις, σταματάς να την πιστεύεις τυφλά.
Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι η αρχή.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Φύλλις
Υ.Γ.: Αν αυτό που διάβασες σε έκανε να σκεφτείς ότι «εγώ δεν χρειάζομαι ένα πρόγραμμα - χρειάζομαι κάποιον να δουλέψω μαζί του πάνω σε αυτό» - υπάρχουν δύο τρόποι:
1:1 Coaching - αν ξέρεις ήδη τι σε μπλοκάρει αλλά δεν μπορείς να το αλλάξεις μόνη/ος σου. Αυτή τη στιγμή λειτουργώ με λίστα αναμονής. Μάθε περισσότερα εδώ.
Mastermind Group - αν χρειάζεσαι πλαίσιο, ανθρώπους δίπλα σου, και μία δέσμευση αρκετά δυνατή ώστε αυτή τη φορά να μη μείνει αυτό που θέλεις στη μέση. 8 άτομα, 16 εβδομάδες, ένας στόχος ο καθένας. Ξεκινά τον Ιούνιο. Δες αν είναι για σένα.
