Το βήμα πίσω
Χθες το πρωί, πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι, παρατήρησα κάτι: το σαγόνι μου ήταν σφιγμένο. Τόσο, που πονούσαν τα δόντια μου.
Δεν είχα κάνει τίποτα ακόμα. Δεν είχα ανοίξει email, δεν είχα σκεφτεί τη λίστα μου. Απλά ξύπνησα - και το σώμα μου ήταν ήδη σε εγρήγορση. Σαν να περίμενε κάτι. Σαν να υπήρχε κάποια απειλή που έπρεπε να αντιμετωπίσω.
Δεν υπήρχε, φυσικά.
Αλλά ο εγκέφαλός μου δεν το ήξερε αυτό.
Αν ρωτήσεις τους περισσότερους πώς νιώθουν, θα σου πουν «κουρασμένος/η», «δεν έχω κίνητρο», «αναβάλλω τα πάντα».
Και μετά θα προσθέσουν: «Είμαι τεμπέλης/α».
Μόνο που αυτό δεν είναι τεμπελιά.
Ένα σώμα που ξυπνά ήδη σφιγμένο, ένα νευρικό σύστημα που τρέχει σε κατάσταση συναγερμού 24/7, δεν σου αφήνει ενέργεια για τίποτα άλλο. Ό,τι έχεις διοχετεύεται στο να αντέξεις, όχι στο να ζήσεις.
Αυτό δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι βιολογία.
Ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει ανάμεσα σε λιοντάρι και deadline. Ανάμεσα σε πραγματικό κίνδυνο και χρόνια ανασφάλεια. Για εκείνον, η απειλή είναι απειλή - και η αντίδραση ίδια: σφίγγει, κλείνει, προστατεύει.
Στα τελευταία δύο τεύχη μιλήσαμε για το «ξέρω τι πρέπει να κάνω αλλά δεν το κάνω» και για τα κρυφά οφέλη που μας κρατούν κολλημένους. Σήμερα στρέφω τον φακό αλλού: στο σώμα σου.
Γιατί μπορεί το πρόβλημα να μην είναι τι ξέρεις ή τι θέλεις, αλλά σε τι κατάσταση βρίσκεσαι ενώ προσπαθείς.
Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά, να αποφασίσει, να κινηθεί - όταν ο εγκέφαλός του στο παρασκήνιο φωνάζει «ΚΙΝΔΥΝΟΣ».
Και το πιο δύσκολο κομμάτι; Δεν τον ακούμε πια. Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ αυτή τη σφιγμένη κατάσταση, που τη θεωρούμε φυσιολογική.
Η ερώτηση
Πού στο σώμα σου κρατάς στρες χωρίς να το συνειδητοποιείς;
Το βήμα μπροστά
3 φορές σήμερα, σταμάτα ό,τι κάνεις για 30 δευτερόλεπτα.
Σαγόνι. Ώμοι. Χέρια. Στομάχι...
Τσέκαρε. Χαλάρωσε ό,τι βρεις σφιγμένο. Πάρε μια αναπνοή.
Δεν πρόκειται για χαλάρωση, αλλά για την πρώτη πράξη επίγνωσης πάνω σε κάτι που τρέχει μέσα σου εδώ και καιρό χωρίς να το παρατηρείς.
Από τα μηνύματά σας:
«Δεν καταλάβαινα πόσο σφιγμένη ήμουν μέχρι που κάποιος μου είπε να χαλαρώσω τους ώμους μου. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν πώς είναι να μην νιώθω πίεση και άγχος.» ~ Μαρία Μ.
Διάβασέ το ξανά.
Το επόμενό μας βήμα μαζί
Αυτά τα 30 δευτερόλεπτα που σου ζήτησα παραπάνω είναι η αρχή - τα μοτίβα που τρέχουν στο παρασκήνιο όμως δεν αλλάζουν με ένα body scan.
Χρειάζονται δομή, καθοδήγηση και χρόνο. Ακριβώς αυτό κάνουμε μαζί στο Growth Academy - δεν μένουμε στη θεωρία, αλλά δουλεύουμε πρακτικά πάνω σε αυτά τα αυτόματα μοτίβα που σου στερούν ενέργεια και καθαρότητα.
Με τη βοήθεια της επιστήμης.
Δες πώς δουλεύουμε μαζί →
Καλό Σαββατοκύριακο.
Φύλλις
Υ.Γ.: Αν διαβάζοντας αυτό σκέφτηκες «αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, ζω έτσι εδώ και χρόνια» - τότε ίσως χρειάζεσαι κάτι πιο εστιασμένο από ένα πρόγραμμα. Κλείσε ένα ραντεβού εδώ και πάμε να δούμε μαζί τι συμβαίνει.
Ακολούθησέ με για περισσότερα
